Ouders puzzelen liever niet alleen

Ouders puzzelen liever niet alleen

 

Elke ouder puzzelt zo nu en dan. ’s Avonds in bed of al pratend met andere ouders wordt gereflecteerd op de gang van zaken. Ouderbegeleider Alice van der Pas noemt dit het langzame denken. In de bundel: Hoezo denken ouders niet na? beschrijft zij twee denkmanieren. Zo denken ouders denken snel terwijl ze opvoedend bezig zijn en langzaam als ze van bovenaf reflecteren op hun situatie. De bundel laat zien dat ouders wel kunnen nadenken, en wat diverse professional doen als de boel hopeloos lijkt te zijn vastgelopen.

Afstand nemen
Kijken vanaf de maan of vanuit een helikopter zijn beelden die deze meta-positie verduidelijken. Afstand nemen, geeft overzicht en zo ontstaat ruimte voor overdenken en vooruit denken. Ouders kunnen tot nieuwe inzichten komen, oplossingen voor hun opvoedpuzzel bedenken en een persoonlijke ouderschapstheorie ontwikkelen.

Welwillende meedenkers
Diverse auteurs laten zien dat elke ouder behoefte heeft hulp bij het trage denken: een sparringspartner. Alleen nadenken, kan uitmonden in blijven ronddraaien in dezelfde gedachten. Praten met welwillende meedenkers helpt om alles op een rij te zetten. Vaak merken ouders dat zij niet de enige zijn die worstelen met een kind dat niet wil slapen, eten, zindelijk worden, uren achter de computer zit (vul maar aan). Herkenning schept ruimte voor normalisering en een meer ontspannen puzzeltocht.

Begeleiding bij het overdenken
De columniste Parel van Panama wijst er echter op dat niet elke collega, schoolpleinmoeder of professional geschikt is als meedenker. Sommige zijn eerder stoorzender dan sparringspartner. Als meedenker moet je niet laten verleiden tot het geven van tips, adviezen of kant en klare oplossingen. Ouders hebben meer aan nadenken over wat zij doen en bedenken van bij hen passende strategieën. Oudercoach Janneke van Bockel laat zien dat dit heel goed gaat via twitter door nieuwsgierig te zijn en gewone vragen te stellen.

Bewustwording en aanvaarding
De meta-positie gaat volgens docent Wim Goossens niet alleen over vooruitdenken, maar biedt ook ruimte voor bewustwording van lastige en verdrietige kanten van het ouder-zijn. Voor sommige dingen in het leven zijn geen oplossingen. Professionele nabijheid voor het leed en de disharmonie die bij het leven horen, is daarom zo belangrijk.

Doorbreken van destructieve patronen
Soms neemt disharmonie echter destructieve patronen aan zoals bij een vechtscheiding. Ouders wantrouwen elkaar en denken hun kinderen te moeten beschermen tegen de andere ‘slechte’ ouder. Al gauw raakt het netwerk betrokken in deze strijd en wordt meegezogen in een tunnelvisie die geen ruimte biedt voor denken over. Psycholoog Justine van Lawick beschrijft de methode Kinderen uit de Knel, een groepsaanpak die kinderen, ouders en hun netwerk uit een tunnelvisie bevrijdt en hen aanzet tot reflectie.

Dit blog is te kort om alle bijdragen van de bundel Hoezo denken ouders niet na? te bespreken. Lees vooral zelf dit boek.