Onderhandelingen tussen ouder en kind

Onderhandelingen tussen ouder en kind

“Mama, ik kan dit zelf.” Elke ouder kent deze openingszet waarmee een kind aangeeft dat het groter wordt en meer vrijheid eist. Ongehoorzaamheiddialoogjes noemt Alice van der Pas dit onderhandelingsproces tussen ouder en kind. Ik ben gecharmeerd van deze term omdat het zichtbaar maakt dat een kind groot brengen een continu proces is waarin kinderen hun ouders dwingen om na te denken over hun handelen.

Onderhandelingspositie verschilt
Onderhandelen betekent overigens niet dat ouders en kinderen gelijk zijn. Ouders zijn wettelijk verantwoordelijk voor hun kind en kunnen door derden worden aangesproken op hun eigen gedrag en dat van hun kind. Ouders beslissen onder andere over:

Wanneer er onderhandeld kan worden: “Nee, níet nú, níet op dit kruispunt, we steken nú over!”
Waarover onderhandeld word: “Nee, daarover beslis jij niet, daarvoor ben je te jong.”
Ouders schatten in hoeveel vrijheid het kind aankan en besluiten welke ruimte het kind krijgt. “Je mag gamen zoveel je wilt, maar bij een onvoldoende voor een toets, mag je één dag niet op je computer.”

Continu afstemming
De ongehoorzaamheiddialogen zorgen ervoor dat er steeds opnieuw afstemming kan ontstaan tussen een opgroeiend kind en ouder. Of zoals een moeder van een puber het mij duidelijk maakte. “Ik geloof niet dat je een puber moet loslaten. Ik zie het meer als een touw dat je laat vieren en af en toe trek je je kind weer naar je toe. Je moet in verbinding blijven.”

Dat ouder en kind onderhandelen over ongehoorzaamheid is een belangrijk aspect van groot groeien en grootbrengen. De winst van de term ongehoorzaamheiddialoogjes is dat dit dagelijkse proces zichtbaar en bespreekbaar wordt.