Ideaalbeelden voeden schuldgevoel ouders

Ideaalbeelden voeden schuldgevoel ouders

 

Schuldgevoelens, welke ouder kent ze niet? Het past bij onze samenleving waarin veel ideaalbeelden van moeders en vaders rondzingen. Dit maakte Sabine Vermeire duidelijk (werkzaam bij de interactieacademie in Antwerpen) tijdens de workshop ‘Van schuldgevoel naar zicht op eigen kracht en betrokkenheid’. Deze workshop werd gehouden tijdens het Landelijke Congres Ouderschapskennis ‘Ouders eerst!’

Een lange lijst van idealen
Sabine inventariseerde aan het begin van haar workshop ideaalbeelden over ouders. Maakt u zelf voor de grap eens een dergelijk lijstje. Na enige schroom noemden de workshopdeelnemers: arbeid en zorg combineren, een leuke partner zijn, een goede vriendin, knutselen op school, de binnenwereld van je kind kennen, altijd vriendelijk en beheerst reageren, op één lijn zitten met de andere ouder, een leuke moeder zijn, altijd beschikbaar zijn, als eerste weten dat er iets mis is met je kind…

Eisen, adviezen en beschuldigingen
‘Voelt u de last op uw schouders?’ vroeg Sabine aan de deelnemers. ‘En deze lijst is nog lang niet af’. Ouders worden in onze samenleving overstelpt met eisen, adviezen en regelrechte beschuldigingen. Volgens journaliste Kaat Schaubroeck wakkert dit het schuldgevoel aan. In haar boek ‘Een verpletterend gevoel van verantwoordelijkheid’ legt zij uit waarom ouders zich verantwoordelijk voelen voor alles wat hun kind overkomt, zelfs als ze daar geen invloed op hebben.

Betrokkenheid bij het kind
Doe ik het wel goed? Ouders stellen zichzelf deze vraag, maar volgens Kaat loopt schuldgevoel als een rode draad door alle gesprekken. Volgens Sabine tonen schuldgevoelens de betrokkenheid van ouders bij hun kind. Zij nuanceert de invloed van ideaalbeelden: als het goed gaat met je kind en met jezelf kunnen ouders wel onderscheid maken tussen ideaalbeeld en wat ze zelf willen. Ouders hebben verschillende manieren om een schuldgevoel van zich afschudden. Wat doet u als u zich als ouder schuldig voelt?