De oudergroep als ijkpunt

De oudergroep als ijkpunt

 

De moedergroep Jouw verhaal – Ons verhaal deelt eenmaal in de zes weken persoonlijke verhalen over het grootbrengen van een puber. Tijdens de laatste bijeenkomsten werd de groep openlijk gebruikt als ijkpunt. Het is een nieuw aspect in het groepsproces en in dit blog probeer ik te reconstrueren hoe dit is ontstaan. Onze groep is dit voorjaar uitgebreid met twee nieuwe moeders omdat tijdens de evaluatie bleek dat één moeder het gevoel had dat zij niet bij de groep hoorde. Ik schreef erover in mijn vorige blog: Pijnlijk, luisteren naar jouw ‘opvoedsucces’. Haar zoon volgt speciaal onderwijs en de andere kinderen minimaal havo. De verhalen waren soms te pijnlijk, omdat de eigen situatie zo anders is. Twee moeders brachten één nieuwe moeder mee en de uitbreiding heeft het gewenste effect. Er is meer diversiteit in de groep. Wat niet wil zeggen dat niemand meer het gevoel heeft niet bij de groep te horen.

Hoor ik bij de groep? Natuurlijk hoor je erbij!

Verhalen delen over het grootbrengen van pubers kan herkenning, erkenning en inspiratie bieden, maar ook het gevoel oproepen dat je er niet bij hoort. Dit kan gebeuren door verschillende dingen zoals: mijn kind is zo anders…. bij mij thuis loopt het momenteel eigenlijk wel lekker… het is vroeger bij mijn ouders thuis zo goed gegaan, terwijl dat niet bij iedereen zo is… Het roept het gevoel op: hoor ik er wel bij? Sinds onze halfjaarlijkse evaluatie wordt dit openlijk gezegd. En een moeder krijgt meteen te horen dat zij natuurlijk bij de groep hoort en ook waarom. “Jij bent voor mij waardevol, want je hebt zo’n heerlijk relativerende inbreng en dat heb ik nodig omdat ik snel spoken zie.” Of “Natuurlijk, hoor je erbij als het thuis lekker gaat. Het zou wat zijn als we hier alleen mochten zijn als we problemen hadden.”

De groep stimuleert reflectie in meervoud

Ieder heeft een eigen inbreng die de reflectie op het ouderschap stimuleert. We krijgen meer zicht op ons kind doordat een andere moeder kan zeggen: “Nu vraag je misschien wel wat veel van je zoon.” “Als je dat zo zegt, zou ik me enorm afgewezen voelen.” Of, we zien dat bepaald gedrag gewoon pubergedrag is: “Oh, dat doet die van mij ook, reuze irritant en niets lijkt te helpen.” “Weet je wat mijn puber zegt? ‘Mama, jij bent niet van deze eeuw’.” Ook krijgen we meer zicht op de invloed van de samenleving: ”Ja, je kunt je kind wel gezond eten meegeven naar school en dat doe ik ook, maar de supermarkt is om de hoek en ze heeft zakgeld”. Ook kijken we regelmatig terug naar de eigen opvoeding: “mijn moeder liet me erg vrij.”

De groep als ijkpunt

Tijdens de laatste bijeenkomst bracht een moeder een casus in en vroeg expliciet naar de mening van de andere moeders. “Wat vinden jullie?” Er wordt niet geoordeeld, maar we stellen vragen en delen inzichten. Zo ontstaat een groepsgesprek waarin van alles wordt aangestipt: de één heeft aandacht voor het kind, de ander voor hoe zij zelf is grootgebracht, weer een ander gaat in op de invloed van de omgeving en vriendjes, en weer een ander heeft iets soortgelijks meegemaakt en steun gehad van een vriendin. Er is geen waarheid en helemaal geen gouden oplossing. De situatie is complex, ieder kind en elke ouder is anders. De opmerkingen en vragen volgen elkaar snel op en het nadenken over de ingebrachte en de eigen situatie wordt ruimer, dieper en rijker. Binnen dit brede kader positioneren de aanwezige moeders zichzelf. De moeder die de casus inbracht concludeerde na het gesprek: “Ik ben eigenlijk wel tevreden met hoe ik het heb gedaan. Ook omdat ik zie wat het effect is geweest op het gedrag van mijn puber.”

De groep als inspiratie

We sluiten Jouw verhaal – Ons verhaal altijd af met de vraag: Wat neem jij mee naar huis van wat er is gezegd? Het is één van de verrassende momenten van de avond. Iedereen neemt weer wat anders mee en ik kan van te voren niet bedenken wat voor de ander inspirerend is. “Ik ga de huisregels duidelijker maken, ook aan vriendjes. Hoe, dat weet ik nog niet precies, maar ik hou jullie op de hoogte.” “Ik neem de opmerking mee dat nee, ook bestaat. Nee zeggen is lastig. Ik ga lang door met uitleggen en onderhandelen.” “Ik ben niet de enige die worstelt met het grootbrengen van een puber, dat neem ik mee.” Het is wonderlijk hoe goed wij mensen uit verhalen datgene destilleren waarmee we verder willen en kunnen.

Lees ook de blogs:

Pijnlijk, luisteren naar jouw ‘opvoedsucces’
Waarom ouderintervisie niet klopt
Waarom luistert hij wel naar zijn vader?
Strijd over het huiswerk