Best lastig praten over je kind

Best lastig praten over je kind

Buurtouders spraken over Dit is mijn kind, een onderdeel van Het Ouderschapsspel. Mijn idee was dat het makkelijker is om over je kind te praten, dan over je ouderschap. Maar het gesprek leek stroever te verlopen dan tijdens andere bijeenkomsten. Het zette me aan het denken. Praten over je kind blijkt lastig omdat zicht krijgen op een kind niet eenvoudig is. Daarnaast betekent ouder zijn dat je verantwoordelijk weet voor dit kind én dat je een goede ouder wilt zijn. Professionals die oog hebben voor ouders en naar de last van een kind grootbrengen durven te vragen, vormden het startpunt voor hulpverlening die ouders verder had geholpen.

Best lastig: zicht krijgen op je kind
Tijdens de vorige bijeenkomst vroeg ik ouders zichzelf kort te typeren als ouder en we waren zo een uur verder. Maar de vraag: beschrijf kort jouw kind resulteerde in kortere en meer gefragmenteerde verhalen. Ouders spraken over hun kind; een dierbare vreemde die ze via observatie, inleving en bevragen proberen te leren kennen. Het is fijn als een kind over zichzelf vertelt, maar lang niet alle kinderen doen dit ook niet als je hen vragen stelt. Sommige praten alleen tijdens speciale momenten: wanneer je het kind ophaalt van school, als je voorleest of als je samen een paard verzorgt. Deze momenten verdwijnen echter als het kind ouder wordt.

Best lastig: ben ik wel een goede ouder?
Als een ouder over een kind vertelt, gaat het automatisch ook over de ouder: wat die voelt, denkt en doet wordt zichtbaar. De ouderlijke ervaring komt onder een vergrootglas te liggen en wat wordt verteld hoeft niet te bevallen. Zo kun je al pratend ontdekken dat één van je kinderen in de drukte van een gezin met meerdere zorgenkinderen te kort is gekomen. Dat je meer voor je kind zou willen doen, maar eigenlijk overbelast bent. Dat je een puber misschien wel meer zou moeten beperken in zijn computergebruik. Praten over je kind gaat gepaard met oordelen over jezelf en bewust worden van de mogelijke oordelen van de luisteraar. Eigenlijk is het heel begrijpelijk dat ouders zich het liefst beperken tot het etaleren van wat goed gaat met hun kind.

Een professional die verder vraagt
Tijdens het gesprek bleek ook dat alle ouders een professional waren tegengekomen die zag hoe lastig zij het hadden. Denk aan een huisarts die bij een aanhoudende verkoudheid vraagt: ‘Hoe gaat het jou, lukt het met je gezin? Je hoeft het niet alleen te doen…’ Een medewerker van Bureau Jeugdzorg die zegt: ‘Ik hoor veel boosheid in je verhaal…’ Deze opmerkingen zijn het startsignaal voor een geslaagd hulpverleningstraject. Ouders waren daar blij mee want af en toe denk je als ouder: zo wil ik het niet, maar hoe dan wel? In je eentje een goed antwoord vinden op deze vraag, dat valt niet mee. Als dat met hulpverlening wel lukt, betekent dat veel voor ouders. Het lukt hen weer om een goede ouder te zijn.

Lees ook de blogs:

Ouders werven voor een cursus
Wanneer ben je een gezin?
Zorg voor jezelf volgens ouders
Ouderschap is een ontdekkingsreis